Në ajër dorën zgjas siluetën përplas me harrimin Mesnatë, orë e prapë më rikthehet pa trajtë përjetimi
Ti je mjegull që noton në mendjen e dikujt me frikë e gdhenda kohën me frikën mos të t'humb
Era pranë, me pranë relievin tënd sjell je qiell hedhur lart unë det i thellë Unë njeri, unë jam një fill i brishtë një dritë më duaj më mbaj më duaj mos më fik në duar më mbaj, më mbaj, më mbaj....
Natë ka, veç natë në prag agimi bën natë dorën zgjas, mjegullnajë druaj jeta është pak për gëzimin
Ndaj lus në ka nje Zot drita t'mos ketë fund të t'shoh gjithmonë si sot të t'prek mos të t'humb
Era pranë, me pranë relievin tënd sjell je qiell hedhur lart unë det i thellë Unë njeri, unë jam një fill i brishtë një dritë më duaj më mbaj më duaj mos më fik në duar më mbaj, më mbaj, më mbaj....
Me frikë e gdhenda kohën me frikën mos të t'humb ndaj lus në ka nje Zot që drita t'mos ketë fund e të t'shoh gjithmonë
Era pranë, me pranë relievin tënd sjell je qiell hedhur lart unë det i thellë Unë njeri, unë jam një fill i brishtë një dritë më duaj më mbaj më duaj mos më fik në duar më mbaj, më mbaj, më mbaj...
